Adwokat od spraw prowadzenia pojazdu po cofnięciu uprawnień - Wrocław

Wyobraź sobie sytuację: policja zatrzymuje Cię do kontroli, sprawdza system CEPiK i okazuje się, że kilka lat temu urząd wydał decyzję o cofnięciu Twoich uprawnień do kierowania pojazdami. Czy to automatycznie oznacza, że popełniłeś przestępstwo z art. 180a Kodeksu karnego? Wcale nie – i to jeden z najczęściej błędnie rozumianych przepisów polskiego prawa karnego.

Prowadzenie pojazdu po cofnięciu uprawnień jest przestępstwem tylko w bardzo konkretnych, precyzyjnie określonych okolicznościach. Sąd Najwyższy w wielu orzeczeniach wskazywał, że zbyt pochopne stosowanie art. 180a k.k. jest błędem – między innymi wtedy, gdy okres cofnięcia uprawnień już minął, gdy zatrzymano jedynie dokument prawa jazdy, albo gdy sprawca nigdy uprawnień nie posiadał.

W tym artykule wyjaśniam, czym faktycznie jest przestępstwo z art. 180a k.k., czym różni się od znacznie surowiej karanego niezastosowania się do zakazu sądowego (art. 244 k.k.), jakie kary grożą za jego popełnienie oraz w jakich sytuacjach – zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego – można uniknąć odpowiedzialności karnej.

Art. 180a Kodeksu karnego – Prowadzenie pojazdu po cofnięciu uprawnień

Podstawę odpowiedzialności karnej za prowadzenie pojazdu po cofnięciu uprawnień stanowi art. 180a Kodeksu karnego, wprowadzony do polskiego prawa nowelizacją z 20 marca 2015 r. Przepis ten brzmi:

Art. 180a k.k.

§ 1. Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, prowadzi pojazd mechaniczny, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Przepis chroni dwie wartości: bezpieczeństwo w komunikacji oraz porządek publiczny i autorytet decyzji wydawanych przez organy państwa. Jest to tzw. przestępstwo formalne – oznacza to, że do jego popełnienia nie jest wymagane wywołanie żadnego realnego niebezpieczeństwa, spowodowanie wypadku czy kolizji. Samo prowadzenie pojazdu wbrew decyzji o cofnięciu uprawnień wystarcza do wypełnienia jego znamion.

Istotne jest również to, że przestępstwo z art. 180a k.k. można popełnić wyłącznie w zamiarze bezpośrednim. Sprawca musi mieć pozytywną świadomość, że nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami wskutek wydanej wobec niego decyzji – i mimo tego decyduje się prowadzić pojazd. Jeżeli kierowca w dobrej wierze uważał, że wciąż posiada uprawnienia, może to wyłączać jego winę.

Co istotne, przepis wymaga, aby prowadzenie pojazdu odbywało się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu. Przestępstwo nie zachodzi, jeżeli prowadzenie pojazdu odbywa się na terenie całkowicie wyłączonym z ruchu, np. na prywatnym, ogrodzonym placu niedostępnym dla innych osób.

Cofnięcie uprawnień a zakaz sądowy – kluczowa różnica, o której mało kto mówi

W praktyce ogromna część informacji o art. 180a k.k. myli dwie zupełnie różne instytucje prawne, co prowadzi do błędnej kwalifikacji czynu – zarówno przez samych kierowców, jak i, niestety, czasem przez organy prowadzące postępowanie.

Cofnięcie uprawnień (decyzja administracyjna)

wydaje ją starosta na podstawie ustawy o kierujących pojazdami – np. z powodu utraty zdrowotnych lub psychologicznych predyspozycji do kierowania, niezdania egzaminu kontrolnego czy przekroczenia 24 punktów karnych w ciągu 5 lat. Prowadzenie pojazdu wbrew takiej decyzji stanowi przestępstwo z art. 180a k.k., zagrożone karą do 2 lat pozbawienia wolności.

Zakaz prowadzenia pojazdów (orzeczenie sądu)

orzeka go sąd na podstawie art. 42 k.k. jako środek karny w wyroku skazującym, np. za jazdę po alkoholu, spowodowanie wypadku czy inne przestępstwo drogowe. Prowadzenie pojazdu wbrew takiemu sądowemu zakazowi nie jest kwalifikowane z art. 180a k.k., lecz z art. 244 k.k., który przewiduje karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat – czyli znacznie surowszą niż art. 180a k.k. Co więcej, w takim wypadku sąd musi obligatoryjnie orzec nowy zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k.

Co się dzieje, gdy obie sytuacje zachodzą jednocześnie – np. kierowca ma jednocześnie cofnięte uprawnienia decyzją starosty i orzeczony przez sąd zakaz obejmujący ten sam pojazd? Oba przepisy powinny wówczas znaleźć się w kwalifikacji prawnej czynu, przy czym przepisem surowszym – decydującym o wymiarze kary – jest art. 244 k.k.

To rozróżnienie ma ogromne znaczenie praktyczne: błędna kwalifikacja czynu (np. postawienie zarzutu z art. 180a k.k. w sytuacji, w której powinien być to art. 244 k.k., lub odwrotnie) może być podstawą skutecznej linii obrony, wniosku o zmianę kwalifikacji prawnej albo kasacji.

Jakie kary grożą za art. 180a k.k.?

Zgodnie z art. 180a § 1 k.k., za prowadzenie pojazdu wbrew decyzji o cofnięciu uprawnień grozi:

• grzywna,
• kara ograniczenia wolności, albo
• kara pozbawienia wolności do lat 2.

Sąd wybiera rodzaj i wysokość kary, biorąc pod uwagę m.in. czas, przez który sprawca prowadził pojazd wbrew zakazowi, ewentualne zagrożenie dla innych uczestników ruchu oraz wcześniejszą karalność sprawcy. W praktyce przy pierwszym i nieobciążonym dodatkowymi okolicznościami czynie sądy sięgają najczęściej po grzywnę lub karę ograniczenia wolności.

Niezależnie od kary podstawowej, sąd może orzec dodatkowe środki:

• nowy, samodzielny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na podstawie art. 42 k.k. (o czym więcej w dalszej części artykułu),
• świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej na podstawie art. 43a k.k. (od 5000 do 60 000 zł),
• przepadek pojazdu – w wyjątkowych, szczególnie uzasadnionych przypadkach.

Kiedy NIE popełnisz przestępstwa z art. 180a k.k. – przypadki z orzecznictwa

Poniżej przedstawiam kierunki orzecznictwa Sądu Najwyższego, które pokazują, że odpowiedzialność karna z art. 180a k.k. ma ściśle wyznaczone granice. Znajomość tych granic bywa kluczowa dla skutecznej obrony.

1. Okres cofnięcia uprawnień już minął, choć formalnie ich nie przywrócono

Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że przestępstwo z art. 180a k.k. może popełnić jedynie osoba działająca w okresie, na jaki cofnięto jej uprawnienia, a decyzja o cofnięciu musi być w chwili czynu wykonalna. Prowadzenie pojazdu po zakończeniu okresu obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnień, nawet jeśli formalnie nie odzyskano jeszcze prawa jazdy, nie wyczerpuje znamion przestępstwa z art. 180a k.k. – stanowi jedynie prowadzenie pojazdu bez uprawnień, karane jako wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. (tak SN w wyroku z 14 lipca 2022 r., V KK 209/22, oraz w wyroku z 14 kwietnia 2021 r., V KK 107/21). Warunek wykonalności decyzji w chwili czynu Sąd Najwyższy potwierdził również w wyroku z 12 lutego 2020 r., IV KK 738/19, oraz w postanowieniu z 16 stycznia 2019 r., III KK 558/17.

2. Nigdy nie posiadałeś prawa jazdy – nie było więc czego cofnąć

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, przestępstwo z art. 180a k.k. może popełnić wyłącznie osoba, wobec której faktycznie zapadła decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnień – i tylko w okresie, na jaki tą decyzją uprawnienia cofnięto. Warunkiem odpowiedzialności karnej jest niezastosowanie się do konkretnej, istniejącej w obrocie prawnym decyzji, a nie sam brak uprawnień do kierowania pojazdami (zob. m.in. wyrok SN z 20 listopada 2020 r., V KK 429/20). Jeżeli więc dana osoba nigdy nie uzyskała prawa jazdy, nie mogła wobec niej zostać wydana decyzja o jego cofnięciu, a w konsekwencji nie może ona odpowiadać z art. 180a k.k. – co najwyżej za jazdę bez wymaganych uprawnień na zasadach ogólnych.

3. Zatrzymano Ci sam dokument prawa jazdy – to nie to samo, co cofnięcie uprawnień

To jeden z najczęstszych błędów: policjant lub inny uprawniony organ zatrzymuje fizyczny dokument prawa jazdy, a kierowca zakłada, że automatycznie utracił uprawnienia. Sąd Najwyższy w wyroku z 27 kwietnia 2021 r. (V KK 466/20) wskazał jednoznacznie, że zatrzymanie prawa jazdy nie powoduje utraty samych uprawnień, które jedynie zostają czasowo zawieszone z racji braku dokumentu potwierdzającego ich posiadanie. Samo zatrzymanie dokumentu – bez wydania odrębnej decyzji o cofnięciu uprawnień – nie realizuje więc znamienia z art. 180a k.k.

Ma to znaczenie również w specyficznej sytuacji dłużników alimentacyjnych, wobec których na podstawie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów starosta może zatrzymać prawo jazdy. Zatrzymanie samego dokumentu w tym trybie – bez odrębnej decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami – nie jest tożsame ze znamieniem z art. 180a k.k.; prowadzenie pojazdu w takiej sytuacji może wypełniać co najwyżej znamiona wykroczenia związanego z brakiem wymaganego dokumentu.

4. Działałeś w dobrej wierze, opierając się na zagranicznym prawie jazdy

W sprawach dotyczących zagranicznych praw jazdy Sąd Najwyższy odwoływał się do materialnej, prowspólnotowej wykładni znamion czynu z art. 180a k.k., uwzględniającej zarówno brzmienie, jak i cel prawa unijnego (zob. wyrok SN z 17 stycznia 2019 r., IV KK 60/18). Jeżeli kierowca po cofnięciu polskich uprawnień posługuje się prawem jazdy wydanym w innym kraju UE, uzyskanym jeszcze przed cofnięciem polskich uprawnień, okoliczność ta może mieć znaczenie dla oceny jego zamiaru – art. 180a k.k. wymaga bowiem zamiaru bezpośredniego, a więc pełnej świadomości bezprawności swojego działania.

Powyższe przykłady nie oznaczają, że każda podobna sytuacja zakończy się uniewinnieniem – każda sprawa jest oceniana indywidualnie, w oparciu o konkretne dowody i okoliczności, a przywołane tu kierunki orzecznicze warto zawsze zweryfikować w aktualnej bazie orzeczeń przed powołaniem się na nie w konkretnej sprawie. Pokazują one jednak, że zarzut z art. 180a k.k. wcale nie musi być z góry przegrany, a prawidłowa analiza stanu faktycznego i orzecznictwa Sądu Najwyższego może mieć decydujące znaczenie dla wyniku sprawy.

Co to znaczy cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami?

Cofnięcie uprawnień to decyzja administracyjna wydawana przez starostę na podstawie ustawy o kierujących pojazdami, która powoduje utratę przez kierującego prawa jazdy. Proces ten może nastąpić na podstawie kilku przesłanek określonych w przepisach.

Powody cofnięcia uprawnień

Uprawnień można się pozbyć w wyniku:

Utraty kwalifikacji zdrowotnych lub psychologicznych

na podstawie orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego stwierdzającego przeciwwskazania do kierowania pojazdami

Niezdania egzaminu kontrolnego lub niezgłoszenia się na niego

gdy starosta nakazał sprawdzenie kwalifikacji, a kierowca nie zdał egzaminu państwowego lub nie stawił się na niego w wyznaczonym terminie

Przekroczenia limitu punktów karnych

24 punktów karnych w okresie 5 lat u kierowców posiadających prawo jazdy dłużej niż rok, albo 20 punktów karnych w pierwszym roku od uzyskania uprawnień – tzw. recydywa punktowa

Naruszeń w okresie próbnym

popełnienia przez kierowcę w okresie próbnym trzech wykroczeń lub jednego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

Jazdy w przedłużonym okresie zatrzymania prawa jazdy

gdy kierowca prowadzi pojazd w okresie, na jaki starosta przedłużył zatrzymanie prawa jazdy

Procedura cofnięcia uprawnień

Kierujący, wobec którego starosta wydał decyzję o cofnięciu uprawnień, ma prawo do złożenia odwołania w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Odwołanie rozpatruje wojewoda, który może potwierdzić decyzję, ją zmienić lub uchylić. Do czasu rozstrzygnięcia odwołania decyzja starosty pozostaje jednak w mocy.

Przywrócenie uprawnień

Po ustaniu przyczyn, które spowodowały cofnięcie uprawnień, kierujący może złożyć do starosty wniosek o ich przywrócenie. Procedura ta wymaga zazwyczaj spełnienia dodatkowych warunków, takich jak ponowne badania lekarskie lub psychologiczne, a w niektórych przypadkach – zdanie egzaminu kontrolnego.

Ponowny zakaz prowadzenia pojazdów – konsekwencje skazania

Skazanie za prowadzenie pojazdu po cofnięciu uprawnień prawie zawsze wiąże się z orzeczeniem kolejnego zakazu prowadzenia pojazdów. Oznacza to, że jeżeli kierujący już miał cofnięte uprawnienia, a następnie prowadził pojazd mimo tego zakazu i został za to skazany, sąd orzeka dodatkowo nowy zakaz.

Art. 42 Kodeksu karnego – orzekanie zakazu prowadzenia pojazdów

Art. 42 § 1 Kodeksu karnego stanowi:

„Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji.”

Zakaz przewidziany w art. 42 § 1 k.k. ma charakter fakultatywny – sąd może, ale nie musi go orzec (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 1 lutego 2011 r., IV KK 370/10).

Inaczej wygląda sytuacja przy skazaniu za prowadzenie pojazdu wbrew wcześniejszemu zakazowi lub decyzji o cofnięciu uprawnień. Zgodnie z art. 42 § 1a pkt 2 k.k., w razie skazania za przestępstwo z art. 244 k.k. polegające na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, sąd musi orzec zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych – jest to zakaz obligatoryjny.

Zgodnie z art. 43 § 1 k.k. zakaz prowadzenia pojazdów orzeka się w granicach od roku do 15 lat. W przypadkach szczególnie rażącego naruszenia przepisów – w szczególności gdy sprawca ponownie łamie sądowy zakaz w warunkach określonych w art. 42 § 3 k.k. – sąd może, a w niektórych sytuacjach musi, orzec zakaz nawet dożywotnio (art. 42 § 3–4 k.k.).

Art. 43a Kodeksu karnego – świadczenie pieniężne

Oprócz zakazu prowadzenia pojazdów, sąd może – a w przypadkach wskazanych w ustawie musi – orzec świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej na podstawie art. 43a k.k. Minimalna wysokość tego świadczenia wynosi 5000 złotych i może zostać zwiększona do 60 000 złotych. Przy skazaniu za przestępstwo z art. 244 k.k. – wymienione wprost w katalogu art. 43a § 2 k.k. – orzeczenie tego świadczenia jest obligatoryjne i Kodeks karny nie przewiduje od tego obowiązku żadnego wyjątku.

Konsekwencje ponownego zakazu

Ponowny zakaz prowadzenia pojazdów ma dla kierującego poważniejsze konsekwencje niż pierwsza utrata uprawnień. Po pierwsze, wydłuża się okres, w którym kierujący nie może pracować na stanowisku wymagającym prawa jazdy. Po drugie, dalsze naruszanie tego zakazu skutkuje jeszcze surowszymi karami – wyrokami z wyższą karą pozbawienia wolności, a przy powtarzającym się łamaniu zakazu w warunkach art. 42 § 3–4 k.k. – nawet dożywotnim zakazem prowadzenia pojazdów.

Dlatego też właściwa obrona w sprawach o prowadzenie pojazdu po cofnięciu uprawnień jest niezwykle istotna, ponieważ jej wynik bezpośrednio wpłynie na długość orzeczonego przez sąd nowego zakazu prowadzenia pojazdów.

Obejście zakazu prowadzenia pojazdów – gdy kierujący pozwala sobie jeździć komuś innemu

Bywa, że osoba, której cofnięto uprawnienia, pozwala innej osobie prowadzić pojazd w jej imieniu lub po prostu podróżuje jako pasażer w aucie kierowanym przez inną osobę. Bywa przy tym mniemanie, że skoro ona osobiście nie prowadzi pojazdu, to nie łamie zakazu.

Stanowisko to jest błędne i przyczynia się do popełniania błędów w interpretacji przepisów art. 180a k.k.

Przestępstwo z art. 180a k.k. bezpośrednio dotyczy osoby prowadzącej pojazd wbrew zakazowi. Jeżeli zatem osoba, której cofnięto uprawnienia, nie prowadzi pojazdu sama, lecz jest pasażerem w aucie kierowanym przez inną osobę, to ona osobiście nie popełnia przestępstwa z art. 180a k.k.

Istnieją jednak sytuacje, w których takie zachowanie może zostać ocenione inaczej. Na przykład, jeżeli osoba z cofniętymi uprawnieniami siedzi obok kierowcy w sposób pozwalający jej wpływać na kierowanie pojazdem, lub jeżeli jest właścicielem pojazdu i w pełni kontroluje jego użytkowanie, sąd może wziąć to pod uwagę przy ocenie całokształtu okoliczności sprawy.

Dlatego też osoby z cofniętymi uprawnieniami powinny całkowicie zrezygnować z prowadzenia pojazdów i unikać angażowania się w proces kierowania, nawet w roli pasażera czy „pomocnika" kierowcy.

Warunkowe umorzenie postępowania karnego – szansa na uniknięcie skazania

Jedną z ważnych możliwości w sprawach o prowadzenie pojazdu po cofnięciu uprawnień jest warunkowe umorzenie postępowania karnego. Instytucja ta, unormowana w art. 66 § 1 Kodeksu karnego, daje szansę na uniknięcie skazania w określonych warunkach.

Kiedy możliwe jest warunkowe umorzenie?

Warunkowe umorzenie postępowania karnego możliwe jest, gdy:

• czyn stanowi przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat,
• wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości,
• postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego.

Prowadzenie pojazdu po cofnięciu uprawnień, stanowiące przestępstwo z art. 180a § 1 k.k. zagrożone karą do 2 lat pozbawienia wolności, w pełni wpisuje się w zakres przypadków, w których warunkowe umorzenie postępowania jest możliwe.

Warunki warunkowego umorzenia

Jeżeli sąd uzna, że warunkowe umorzenie jest uzasadnione, orzeka je na okres próby od roku do 3 lat. Podczas tego okresu osoba nie może popełnić żadnego nowego przestępstwa. Ponadto sąd może nałożyć dodatkowe obowiązki, takie jak:

• dozór kuratora lub osoby godnej zaufania,
• wpłata kwoty na cel społeczny,
• uiszczenie świadczenia pieniężnego,
• praca społecznie pożyteczna.

Praktyczne znaczenie warunkowego umorzenia

Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest niezwykle korzystnym rozwiązaniem dla osób podejrzanych o prowadzenie pojazdu po cofnięciu uprawnień, ponieważ:

• unika się skazania i wpisania wyroku do Krajowego Rejestru Karnego,
• nie następuje utrwalenie statusu osoby skazanej,
• zachowuje się możliwość normalnego funkcjonowania zawodowego i społecznego,
• okres próby w razie powodzenia kończy się umorzeniem całej sprawy bez pozostawienia żadnych zapisów karnych.

Dlatego też w sprawach o art. 180a k.k., gdzie okoliczności nie są szczególnie poważne, warto dążyć do osiągnięcia warunkowego umorzenia postępowania. Wymaga to jednak odpowiedniej obrony i przedstawienia sądowi argumentów przemawiających za takim rozwiązaniem.

Zagraniczne prawo jazdy a polski zakaz prowadzenia pojazdów

Częste pytanie osób, którym cofnięto uprawnienia w Polsce, dotyczy możliwości uzyskania prawa jazdy w innym kraju Unii Europejskiej i korzystania z niego na terenie Polski.

Zasada wzajemnego uznawania praw jazdy w UE

Zgodnie z dyrektywą 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy, kraje członkowskie UE są zobowiązane do wzajemnego uznawania praw jazdy wydanych przez inne państwa członkowskie. Zasadę tę implementuje ustawa o kierujących pojazdami.

Wyjątek – prawo jazdy zatrzymane lub cofnięte w kraju wydania

Od tej zasady istnieje jednak ważny wyjątek: na terytorium Polski nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim UE, jeżeli w tym lub innym państwie członkowskim zostało ono zatrzymane, czasowo lub na stałe cofnięte. Innymi słowy – unijna zasada wzajemnego uznawania praw jazdy nie działa jako sposób na obejście polskiej decyzji o cofnięciu uprawnień, jeżeli to właśnie ta decyzja jest podstawą ograniczenia.

W praktyce oznacza to, że osoba, której cofnięto uprawnienia w Polsce, a która następnie uzyska prawo jazdy w innym kraju UE i będzie się nim posługiwać na terenie Polski w okresie obowiązywania polskiej decyzji, może odpowiadać na zasadach ogólnych, jeśli będzie prowadzić pojazd wbrew tej decyzji. Jak jednak pokazuje kierunek orzeczniczy omówiony wyżej, kluczowe znaczenie ma to, kiedy dokument zagraniczny został wydany i czy kierowca mógł w dobrej wierze uważać go za skuteczny.

Jedyna bezpieczna droga – przywrócenie uprawnień w Polsce

Osoba, która chce legalnie odzyskać prawo do kierowania pojazdem w Polsce, powinna:

• odczekać do zakończenia okresu obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnień,
• złożyć wniosek do właściwego starosty o przywrócenie uprawnień,
• przejść wymagane badania lekarskie i psychologiczne oraz – jeśli to konieczne – egzamin kontrolny.

Próba obejścia polskiej decyzji poprzez uzyskanie zagranicznego prawa jazdy nie rozwiązuje problemu prawnego, a w razie kontroli może prowadzić do dodatkowych komplikacji i konieczności wykazywania dobrej wiary przed sądem.

FAQ – najczęstsze pytania o prowadzenie pojazdu po cofnięciu uprawnień